NEGREIRA 2 - M.PADÍN 2

Empezamos a entrar nas quinielas….
Chegaba este sábado, neste caso ao monumental da Penerada en Agrón, o Mirador de Padín necesitado de puntos (igual que nós) para fuxir deses postos malditos relacionados co descenso. A priori o día non era o máis propicio pois como todo mundo sabe o Entroido en Negreira ten un color especial pero afortunadamente este ano as baixas que tivemos non foron debidas a don Carnal.
O qué sí armou un bo entroido foi o árbitro Montero pois tintou o partido cun barniz que non lle acaía moi ben pois que houbera dous expulsados cando non houbo unha mísera patada… é significativo.
Na primeira parte controlamos o partido razonablemente ben atallando ben as acometidas do Mirador aínda que con pouco punch en ataque. Alijo tivo a fortunta de inaugurar o marcador.
Xa na segunda metade ocorreu a xogada que supuso un punto de inflexión no partido. Nunha ocasión clara do equipo visitante o árbitro entendeu como pancada(i), algo que en realidade foi un simple caída. Claro que o verbo caer non sempre se interpreta do mesmo xeito: Seguro que os do Mirador de Padín dirán que o seu compañeiro dianteiro caíu porque este cronista lle deu por atrás (por se acaso aclaro que non era o meu tipo) mentras que os do noso equipo, eu mesmo incluído, pensan máis ben que caíu a propósito pero no que todos estamos dacordo é que o amigo Pera (ínclito que caíu) debeu caerlle en gracia a Montero e deste xeito caéulle do ceu ou caéulle das nubes un penalti que dende logo non caeu en saco roto xa que servíu para que ao Negreira lle caera o primeiro gol. Probablemente será descabellado pensar que o árbito caera da burra ao ver caer de bruzos a Pera e tamén será impensable que lle vaia a caer o pelo pero o que sí é certo é que caeu en desgraza tra-lo malo arbitraxe desta xornada. A realidade da película é que Pera caeu trastabillado él solo ou ben tras bater co meu xeonllo pero en ningún caso porque lle caera unha patada procedente da miña perna.
Como vemos, a interpretación do verbo caer é moi diversa e Montero non atinou coa acepción correcta. Sexa como fora, este cronista non se librou da expulsión. O equipo resentíuse (aínda que non pola miña ausencia) e o Mirador animouse tra-lo empate, consecuencia do penalti.
Afortunadamente Nando adiantou novamente ao equipo aínda que Montero volveu a liala expulsando tamén a Suso por doble amárela nunha xogada que nen sequera deberá ser sancionada con falta.
Deste xeito, xa con nove xogadores no campo, o empate non tardaría en chegar e dende logo tornouse á postre como o mellor resultado á vista dos acontecementos aínda que nos minutos finais Paco e Alfonso tiveron unha última ocasión.
O vindeiro sábado teremos outra final en Calo ante o USC que esta xornada non sumou.
Por certo, quero lembrar que parece que a Directiva mantén a oferta de sufragar a cea que teremos o sábado no Mezquita no caso de que sexamos capaz de sumar os tres puntos. A por eles!
(i)Golpe dado con vara segundo Marcial Valladares Núñez (1884): Diccionario gallego-castellano